Şeyh Bedrettin Destanı Sözleri

Akdeniz yakası Aydın elleri

Kuşlar gider bizim Dede Sultan’a

Cemalin görünce yürüdü dağlar

Taşlar gider bizim Dede Sultan’a

Duyduk ki Mustafa huruc eylemiş

Aydın elinde Karaburunda

Bedreddinin kelamını söylemiş

köylünün huzurunda...

Duyduk ki...

Bu işler duyulur da durmak olur mu?

Bir sabah erken,

Haymana ovasında bir garip kuş öterken,

Sıska bir söğüt altında zeytin danesi yedik

Varalım, dedik. Görelim dedik.

Yapışıp sabanın sapına şol kardeş toprağını biz de bir yol sürelim dedik

. Düştük dağlara dağlara, aştık dağları dağları...

Bedreddin yiğitleri ufka baktılar,

Gitgide yaklaşıyordu toprağın sonu

fermanlı bir ölüm kuşunun kanatlarıyla.

Oysaki onlar bu toprağı, bu kayalardan bakanlar onu,

üzümü, inciri, narı, tüyleri baldan sarı sütleri

baldan koyu davarları, ince belli, aslan yeleli atlarıyla

duvarsız ve sınırsız bir kardeş sofrası gibi açmıştılar.

Katardan ayrılan turna sürüler

Her andıkça ümüklerim sızılar

İrili ufaklı emlik kuzular

Koçlar gider bizim Dede Sultan’a

Bedreddin yiğitleri şehzade ordusunun

Karşısına çıktılar

Dikişsiz ak libaslı, Baş açık, Yalnayak ve yalın kılıçtılar.

Mübalağa cenk olundu.

Aydının Türk köylüleri

Sakızlı Rum gemiciler

Yahudi esnafları, on bin mülhid yoldaşı

Börklüce Mustafanın düşman ormanına on bin balta gibi daldı

Hep bir ağızdan türkü söyleyip

hep beraber sulardan çekmek ağı demiri

oya gibi işleyip hep beraber,

hep beraber sürebilmek toprağı,

ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,

yarin yanağından gayrı her şeyde

Her yerde hep beraber! diyebilmek için

On binler verdi sekiz binini...

Yenildiler Yenenler, yenilenlerin

Dikişsiz, ak gömleğinde sildiler kılıçlarının kanını

Ve hep beraber kardeş elleriyle işlenen toprak

Edirne sarayında damızlanmış atların eşildi nallarıyla.

Ve teker teker bir an içinde,

omuzlarında dilim dilim kırbaç izleri,

yüzleri kan içinde geçer çıplak ayaklarıyla

yüreğime basarak geçer

Aydın ellerinden Karaburun mağlupları...

Baba Musamızdan almış cehdini

Gördün mü Kaygusuz zulmün vaktini

Padişahlar tacı ile tahtını

Yoklar gider bizim Dede Sultana

Satırı çaldı cellat,

Çıplak boyunlar yarıldı nar gibi,

yeşil bir daldan düşen elmalar gibi

birbiri ardınca düştü başlar

Ve her baş düşerken yere çarmıhından

Mustafa baktı son defa.

Ve her yere düşen başın kılı depremedi:

- İriş, dede sultanım İriş! dedi bir,

Başka bir söz demedi...

Aydın’da Ortaklar Karaburun’da

Kılıç ceran oldu oynuyor kında

Bir elim harmanda bir elim kanda

İriş Dede Sultan gazaya

İriş İmdi can günüdür gazaya

İriş Bedreddin gülümsedi,

Aydınlandı içi gözlerinin,

Dedi: - Madem ki bu kerre mağlubuz netsek, neylesek zaid.

Gayri uzatman sözü.

Madem ki fetva bize aid verin ki basak bağrına mührümüzü...

Velim aydur dört kitaptan evveli

Şeyhoğlu Bedreddin Bektaş-ı

Veli Ortaklar adına didemin seli

Çağlar gider bizim Dede Sultan’a

Yağmur çiseliyor

Serezin esnaf çarşısında,

Bir bakırcı dükkanının karşısında

Bedreddinim bir ağaca asılı.

Yağmur çiseliyor.

Gecenin geç ve yıldızsız bir saatidir.

Ve yağmurda ıslanan yapraksız

bir dalda sallanan şeyhimin çırılçıplak etidir.

Yağmur çiseliyor.

Serez çarsısı dilsiz,

Serez çarşısı kör.

Havada konuşmamanın,

görmemenin kahrolası hüznü

Ve Serez çarşısı kapatmış elleriyle yüzünü.

Yağmur çiseliyor.