Nabzımı Düzelttim 2 Sözleri

*Konuşma*

Adama kafayı yedirtirsin eşref yemin ediyorum kafayı yedirtirsin

Ya bunca zaman geçmiş ya

Kaç sene geçmiş

Allah aşkına ya

Belki evlendi ya

Olamaz mı?

Belki evlendi çoluğu çocuğu var

Belki çok mutlu

Ya belki yurt dışında yaşıyor ya

Yurt dışında yaşıyor ha

Olamaz mı?

Ya belki öldü

Mezarda belki

*Verse*

Kaç parça daha yazarsam biter bu dertler

Yıllardır yazıyorum fakat bitmiyor birader

Ömür ve yanan sigara bitiyor dertler yerine

Düzelen nabzım bu yüzden ara sıra tekler

Oysa bir zamanlar tüm dertlerimi derlemiştim

Sırf bu yüzden yıllar önce nabzımı düzelttim

Fakat çok sürmedi ve yeniden bozuldu nabzım

Düzeltmek için bu sefer bana yardım et tanrım

Çünkü yıllar önce yaptığımı bu sefer yapamıcam

Dertlerimi derlerken kalan aklımıda kaçırıcam

Seneler önce olduğu gibi hastanelerde yatıcam

Her sabah aynadaki yüzüme lanetler okuyucam

İşte o zaman herkes aklımı yitirdiğimi zannedecek

En yakınımdaki adam bile ellerini çekecek

Annem dahil tüm sevdiklerim umudunu kesecek

Bir kişi hariç oda hiçbir zaman gelmeyecek

Bu yüzden herkes hayattan bir şeyler koparma peşinde

Oysa hayat bizden koparıyor farkında değil kimse

Sizce neden sürekli kavga çıkıyor ilişkilerde

Aile içinde aile dışında sürekli var bir çekişme

Çünkü masal sandığınız bu dünya mutlu sonla bitmiyor

Hikayenin sonunda herkes kalbinden özür diliyor

Fakat nedense değişen hiçbir şey olmuyor

Bu düzen herkese aynı şekilde işlemiyor

Dokuz sene önce yazdığın mektubu yaktım sonunda

Herşeye kader demekten yoruldum fazlasıyla

Buda düzenin aynı şekilde işlemediğinin kanıtı

İşleseydi şayet miras bıraktığın dertler azalırdı

Alıştım artık nabzımın sürekli bozulmasına

Sende alış çünkü arkamdan geliyorsun yavaşça

Anlayacaksın nabzın bozulmaya başlayınca

Saatlerce konuşacaksın sigaranın dumanıyla

O zaman dertlerimden pay biçeceksin kendine

Tıpkı benim gibi küfür edeceksin aynadaki yüzüne

Kendini dört duvara kapatıp güleceksin saatlerce

Hatta gülerken ağlamak bile normal gelecek bir süre

Bu yüzden deli damgası yiyeceksin çevrenden

Annen 'den baban 'dan hatta kendi benliğinden

Bu damgayı ölene kadar atamayacaksın üstünden

Ve zamanı gelince yaptıklarını çekeceksin inceden

Bir seninle olan bir de olmayan zamana bakınca

Nasıl bir hata yaptığımı anlıyorum aslında

Savaş boşuna çıkmış gül kokan sokaklarımda

Oysa bu sokaklar bana geçmişten hatıra

Sende kaybedeceksin girdiğin savaşı benim gibi

Çünkü istemeyeceksin sevdiğinin üzülmesini

Bu yüzden orduna taarruz emri veremeyeceksin

Onun gülüşü için yenilgiyi kabulleneceksin

Bir akşam afitaptan sonra çökecek karanlıklar

Yiyip bitirecek seni kafandaki kalabalıklar

Duman ciğere doldukça sönecek izmaritler

Her geçen gün birikecek yastığında küller

Bunlara sebep olan yanımda geçen ilk gecen

Hatırla nasıl geldiysen öyle gittin bu evden

Ve beklemekten başka çaren yok demiştin

Ben beklerimde sen bir daha geri dönmeyeceksin