Kadınlarımız Sözleri

Ayın Altında Kağnılar Gidiyordu.

Kağnılar Gidiyordu Akşehir Üstünden Afyon’a Doğru.

Toprak Öyle Bitip Tükenmez.

Dağlar Öyle Uzakta,

Sanki Gidenler Hiçbir Zaman

Hiçbir Menzile Erişmeyecekti.

Kağnılar Yürüyordu Yekpare Meşeden Tekerlekleriyle.

Ve Onlar

Ayın Altında Dönen İlk Tekerlekti.

Ayın Altında Öküzler

Başka Ve Çok Küçük Bir Dünyadan Gelmişler Gibi

Ufacık, Kısacıktılar

Ve Pırıltılar Vardı Hasta, Kırık Boynuzlarında

Ve Ayakları Altında Akan

Toprak

Toprak

Ve

Topraktı

Gece Aydınlık Ve Sıcak

Ve Kağnılarda Tahta Yataklarında

Koyu Mavi Humbaralar Çırılçıplaktı.

Ve Kadınlar

Birbirlerinden Gizleyerek

Bakıyorlardı Ayın Altında

Geçmiş Kafilelerden Kalan Öküz Ve Tekerlek Ölülerine.

Ve Kadınlar

Bizim Kadınlarımız:

Korkunç Ve Mübarek Elleri,

İnce, Küçük Çeneleri, Kocaman Gözleriyle

Anamız, Avradımız, Yarimiz

Ve Sanki Hiç Yaşamamış Gibi Ölen

Ve Soframızdaki Yeri Öküzümüzden Sonra Gelen

Ve Dağlara Kaçırıp Uğrunda Hapis Yattığımız

Ve Ekinde, Tütünde, Odunda Ve Pazardaki

Ve Karasabana Koşulan

Ve Ağıllarda

Işıltısında Yere Saplı Bıçakların

Oynak, Ağır Kalçaları Ve Zilleriyle Bizim Olan

Kadınlar

Bizim Kadınlarımız

Şimdi Ayın Altında

Kağnıların Ve Hartuçların Peşinde

Harman Yerine Kehribar Başaklı Sap Çeker Gibi

Aynı Yürek Ferahlığı,

Aynı Yorgun Alışkanlık İçindeydiler.

Ve On Beşlik Şarapnelin Çeliğinde

İnce Boyunlu Çocuklar Oynuyordu.

Ve Ayın Altında Kağnılar

Yürüyordu Akşehir Üstünden Afyon’a Doğru