Hastane Önünde İncir Ağacı Sözleri

Çocukluğumun yokluk yıllarıydı

Her şey için uzun uzun beklediğimiz yıllar

Karanlıkta otururduk geceleri

Mum ışığında anlatırlardı

Acıklı hayat hikâyelerini

İki elim yanaklarımda

Usul usul ağlardım yalnız kalmış gurbet gelinlerine

Çocuk kalbim dua ederdi

Türkülerle evimize gelen geçmişlerine

Annemin sesiyle dinlemiştim bunlardan birini:

Hastane önünde incir agaci, annem agaci

Doktor bulamadi bana ilaci, annem ilaci

Baş tabip geliyor zehirden acı, annem vay acı

Garip kaldim yüregime dert oldu, annem dert oldu

Ellerin vatani bana yurt oldu, annem yurt oldu

İsmi neydi acaba hastane önündeki ağaca ağlayanın?

Fikriye mi, yoksa Kiraz mı, Hacer mi, Fidan mı?

Neydi çare bulunmaz hastalığı,

Neden kimse yoktu, neden kendi omuzladı,

Baş tabibin O'na fısıldadığı acıyı?

Yoktu bu sorularımın cevabı

Belli ki kendiyle bir başına kalmış

İnce ince yakmıştı bu ağıdı.

Mezarımı kazın bayıra düze, annem vay düze

Yönünü çevirin sıladan yüze, annem vay yüze

Benden selam söylen sevdiğinize, sevdiğinize

Başını koysun karalar bağlasın, annem bağlasın

Gurbet elde kaldım diye ağlasın, annem ağlasın

Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdım.

Dilini ve yönlerini bilmediğim bir ülkede

Metroların rüzgârında anladım

Hasretten de ölünebileceğini.

Ve gördüğüm her boş alana

Eksiksiz çizebileceğimi özlediğim her bir şeyi

Beni yabancı sayarken aslında bana yabancıların

Yüzlerinde tanıdım kendimle bir başıma kalmayı

Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdım.

Hasretten de ölünürmüş anladım...