Diz Boyu Karlı Bir Gece (Ft. Genco Erkal) Sözleri

Diz boyu karlı bir gece,
Sofradan kaldırılıp,
Polis otomobiline bindirilip,
Bir tirenle gönderilerek
Bir odaya kapatılmakla başladı mâceram.
Dokuzuncu yılı biteli üç gün oluyor.
Koridorda, sedyede bir adam
Yüzünde uzun demirlerin kederi,
Açık ağzıyla sırtüstü ölüyor.
Akla yalnızlık geliyor,
-iğrenç ve tam,
Delilerin ve ölülerinkine yakın-
İlki yetmiş altı gün:
Sessiz düşmanlığında üstüme kapanan kapının;
Sonra, saç bir geminin baş altında yedi hafta.
Lakin yenilmedik;
Kafam:
İkinci bir insandı yanımda.
Çoğunun yüzünü unuttum büsbütün;
Yalnız, çok ince, çok uzun bir burundur aklımda kalan,
Halbuki kaç kere karşımda oturup dizildiler.
Bir tek kaygıları vardı, hakkımda hüküm okunurken:
Heybetli olmak.
Değildiler.
İnsandan çok eşyaya benziyorlardı:
Duvar saatleri gibi ahmak,
Kibirli,
Ve kelepçe, zincir filân gibi hazin ve rezildiler.
Evsiz ve sokaksız bir şehir.
Tonla ümit, tonla keder.
Mesafeler mikroskobik.
Dört ayaklı mahlûklardan yalnız kediler.
Yasaklar dünyasındayım.
Yârin yanağını koklamak:
Yasak.
Çocuklarınla yemek yiyebilmek aynı sofrada:
Yasak.
Aranızda tel örgü ve gardiyan olmadan
Konuşmak kardeşinle, ananla:
Yasak.
Yazdığın mektubun kapatmak zarfını
Ve zarfı yırtılmamış mektup almak: yasak.
Yatarken lambayı söndürmen:
Yasak.
Tavla oynaman:
Yasak.
Ve yasak olmayan değil,
Yüreğinde gizleyip elde kalabilen şey:
Sevmek, düşünmek ve anlamak.
Koridorda, sedyede öldü adam.
Götürdüler.
Artık ne ümit, ne keder.
Ne ekmek, ne su,
Ne hürriyet, ne hapislik,
Ne kadınsızlık, ne gardiyan, ne de tahtakurusu,
Ve ne de karşında oturup yüzüne bakan kediler,
Bu iş, bitti, tamam.
Fakat devâm ediyor bizimkisi,
Sevmek, düşünmek ve anlamakta devâm ediyor kafam,
Dövüşemeyişimin affetmeyen öfkesi devâm ediyor.
Ve sabahtan beri karaciğer sancımakta berdevam